سخنان ناب:
اگردلشان دنبال امریکا و غیرامریکاست اعتمادنمیکنم.همه درست انتخاب کنند.
امام خامنه اي:وقتی باانقلاب وامام بیعت می‌کنید، انگار با پیغمبربيعت کرده‌اید.
تا کسی از اصالتها گفت، فوراً نگوینددارد تندروی میکند یا افراطی‌گری میکند
امام خامنه اي :نفوذ جریانی در ملت،بوسیله پول وجاذبه‌های جنسی
امام خامنه ای:مرگ بر امریکا دارای پشتوانه ی قوی عقلانی و منطقی
امام خامنه ای: عده ای سعی نکنند چهره امریکا را بزک کنند
امام خامنه ای:ارتباط و مذاکره با امریکا هم خیانت و هم حماقت است
امام خمینی (ره): سازش با شرق و غرب خودباختگی و خیانت به اسلام است
بعضی‌ها کارفرهنگی درداخل دانشگاه راباکنسرت واردوهای مختلط اشتباه گرفته‌اند

سرمقاله نشریه 328

on . ارسال شده در سر مقاله

میهمانی پر هزینه ...
 این روزها کشور در تدارک مراسم تنفیذ و تحلیف رئیس جمهور و معرفی اعضای کابینه و استقرار دولت دوازدهم است.
بر اساس قانون اساسی جمهوری اسلامی، رهبر معظم انقلاب اسلامی، بعد از رای مردم ، حکم ریاست جمهوری وی را تنفیذ می کنند.
معنای شرعی و قانونی «تنفیذ» در نظام اسلامی آن است که ولی فقیه، اختیارات خود در اداره ی امور اجرایی کشور را به اعتماد رای مردم، به رئیس جمهور منتخب واگذار می کند و عملا، رئیس جمهور، باید خود را نماینده و مجری امور بر اساس سیاست های کلی ترسیم شده از سوی ولایت بداند و اتفاقا بر همین مبنا، وی باید در مراسم تحلیف، در محضر قرآن کریم سوگندنامه ای را قرائت و کتبا امضاء نماید که اهم  وظایف را به وی گوشزد می کند.
  لطفا به متن این سوگند که در اصل 121 قانون اساسی درج شده توجه فرمایید:

بسم‏‌الله‏ الرحمن‏ الرحیم‏. من‏ به‏ عنوان‏ رئیس‏‌جمهور در پیشگاه‏ قرآن‏ کریم‏ و در برابر ملت‏ ایران‏ به‏ خداوند قادر متعال‏ سوگند یاد می‏‌کنم‏ که‏ پاسدار مذهب‏ رسمی‏ و نظام‏ جمهوری‏ اسلامی‏ و قانون‏ اساسی‏ کشور باشم‏ و همه‏ استعداد و صلاحیت‏ خویش‏ را در راه‏ ایفای‏ مسئولیت‌هایی‏ که‏ برعهده‏ گرفته‏‌ام‏ به‏ کار گیرم‏ و خود را وقف‏ خدمت‏ به‏ مردم‏ و اعتلای‏ کشور، ترویج‏ دین‏ و اخلاق‏، پشتیبانی‏ از حق‏ و گسترش‏ عدالت‏ سازم‏ و از هرگونه‏ خودکامگی‏ بپرهیزم‏ و از آزادی‏ و حرمت‏ اشخاص‏ و حقوقی‏ که‏ قانون‏ اساسی‏ برای‏ ملت‏ شناخته‏ است‏، حمایت‏ کنم‏. در حراست‏ از مرزها و استقلال‏ سیاسی‏ و اقتصادی‏ و فرهنگی‏ کشور از هیچ‏ اقدامی‏ دریغ نورزم‏ و با استعانت‏ از خداوند و پیروی‏ از پیامبر اسلام‏ و ائمه‏ اطهار علیهم‏ السلام‏ قدرتی‏ را که‏ ملت‏ به‏ عنوان‏ امانتی‏ مقدس‏ به‏ من‏ سپرده‏ است‏ همچون‏ امینی‏ پارسا و فداکار نگاهدار باشم‏ و آن‏ را به‏ منتخب‏ ملت‏ پس‏ از خود بسپارم‏.»
  اکنون در مقام قضاوت اینکه جناب آقای روحانی در دوره ی گذشته، تا چه مقدار، این سوگند خود را رعایت کرده و مورد توجه قرار داده نیستیم، (که البته برای همگان کاملا واضح است) اما نکته ی مهم و قابل توجه در همین اصل 121 قانون اساسی آن است که تصریح می کند:
  « رئیس‏ جمهور در مجلس‏ شورای‏ اسلامی‏ در جلسه‌‏ای‏ که‏ با حضور رئیس‏ قوه‏ قضائیه‏ و اعضای‏ شورای‏ نگهبان‏ تشکیل‏ می‏‌شود» باید مراسم تحلیف را برگزار کند.
  با این وجود، آقای روحانی در دوره ی قبلی و دوره ی کنونی،بر خلاف تمام روسای جمهور قبلی خود، با دعوت گسترده از هیات های بلند پایه ی کشورهای خارجی، سعی کرده مراسم تحلیف خود را به یک مانور داخلی وجشن بزرگ خارجی تبدیل نماید.
  بر اساس اخبار و شواهد موجود، در این دوره قریب 100 هیئت خارجی متشکل از برخی روسای جمهور و روسای مجالس و مسئولان سازمانهای منطقه ای و جهانی در مراسم تحلیف آقای روحانی دعوت شده و از مدتها قبل، تدارکات گسترده ی امنیتی وپذیرایی و تشریفاتی برای آنها در نظر گرفته شده و میلیاردها تومان از پول و بودجه ی عمومی، برای این میهمانی تامین شده است.
 این در حالی است که از یکسو، آقای روحانی مدعی عدم برگزاری جشن پیروزی در انتخابات بود که البته انواع جشن های بعضا مبتذل و پرهزینه ی خیابانی و رسمی و سالنی در روزهای بعد از پیروزی، این مدعا را باطل کرد.
  و از سوی دیگر، وضعیت اقتصادی کشور و مردم، در شرایط خاص ناشی از سیاست های غلط اقتصادی این دولت قرار داشته و بر اساس آمار، بسیاری از کارخانه ها در رکود و تعطیلی و مردم با فقر و مشکلات مالی دست و پنجه نرم می کنند.
  لذا این میهمانی بزرگ که هزینه ی دعوت و تشریفات و پذیرایی و اقامت و رفت و برگشت و تامین امنیت و هدایا و... برای حدود 100 هیات چندین نفره ی خارجی را بر دوش ی ملت قرار داده اند، در اولین گام، سوگند رئیس جمهور در پاسداری از امانت مردم را با سوالاتی مواجه می سازد.
  راستی، دولتی که برای بدترین شرایط آلودگی هوا، حاضر به تعطیلی مدارس ابتدایی در جهت سلامت کودکان نشد، چگونه برای روز تحلیف، تمامی دستگاههای دولتی و اداری و حتی بانکها در تهران را تعطیل نموده و کشور را با هزینه های سنگین آن مواجه می سازد.
اهمیت طرح این موضوع آنجاست که:
  اولا این وضعیت نشان دهنده ی تداوم رویکرد آقای روحانی در نگاه به بیرون مرزها و خارجیها، بجای تکیه بر مردم و نمایندگان آنهاست.
ثانیا بنظر می رسد دستهایی پنهان در جهت کمرنگ نمودن اصل(تنفیذ) و پررنگ نمودن مراسم (تحلیف) برای ایجاد تقابل میان اسلامیت و جمهوریت نظام در تلاش هستند.

  ثالثا نمونه ای از کم توجهی نسبت به اموال عمومی و وضعیت فشار اقتصادی بر مردم که امروز بزرگترین اولویت دولت به شمار می رود و همچنین چراغ سبزی به وزرا و مدیران کشور برای انجام موارد مشابه است.
  و نهایتا ملتی که نتیجه ی مدل تعاملی آقای روحانی با خارج را با افزایش تحریم ها و نامردی اروپائیها و باج خواهی اعراب و تهدیدهای ترکیه و عربستان و حتی کویت و... مشاهده کرده اند، هرگز باور نمی کنند که بسیاری از این میهمانان، جز برای تفریح و بهره مندی از دست و دلبازی رئیس جمهور ایران از جیب ملت، به این سفر آمده باشند و دستاورد این هزینه ها را هیچ می دانند.
واقعا جای ملت بزرگ ایران در جشن خودمانی آقای روحانی با خارجی ها کجاست؟!